Info wet / Illegale drugs

Wat kan/mag de politie doen bij (vermoeden van) inbreuken op de drugwet?

Mag de politie iemand fouilleren?

De wet zegt duidelijk wat wel en wat niet mag bij fouillering. Er bestaan verschillende soorten fouillering. De volgende komen het vaakst voor:

• De veiligheidsfouillering: een oppervlakkige en vluchtige betasting van lichaam en kleding en controle van de bagage. Bij een veiligheidsfouillering mag men niet langer dan één uur opgehouden worden. Zo’n fouillering kan:
  - als er bij een identiteitscontrole aanwijzingen zijn dat iemand een wapen of ander gevaarlijk voorwerp op zak heeft;
  - als er gevaar is voor de openbare orde (bijvoorbeeld bij een voetbalwedstrijd, een festival of in een rechtszaal);
  - als iemand aangehouden wordt.
• De meer grondige gerechtelijke fouillering. Dit kan als men gerechtelijk aangehouden is of als men bewijsmateriaal van een misdrijf op zak zou kunnen hebben.
• De fouillering op het lichaam. Dat kan enkel als iemand in de cel wordt opgesloten. De bedoeling is voorwerpen of stoffen te zoeken die gevaarlijk zijn voor de persoon zelf, voor anderen of die de betrokkene zouden kunnen helpen bij een ontsnapping.

Mag de politie een huiszoeking doen?

Er zijn verschillende soorten huiszoekingen:

• De huiszoeking met toestemming: dat betekent dat men als huurder of eigenaar van de woning de schriftelijke toestemming geeft aan de politiedienst om de woning te betreden.
• De huiszoeking op bevel van de onderzoeksrechter: zo’n bevel betekent dat, ondanks het eventuele verzet van de huurder of eigenaar, de huiszoeking toch mag plaatsvinden. Als er niemand thuis is, mag de politie een slotenmaker oproepen.
• De huiszoeking op grond van artikel 7 van de drugwet: dit artikel bepaalt dat de politie te allen tijde (dus ook ‘s nachts) zonder toestemming van de bewoner mag binnengaan in plaatsen waarvan ze ernstige vermoedens heeft dat er drugs opgeslagen liggen of dat er drugs vervaardigd, bereid, bewaard, verkocht, afgeleverd of afgestaan worden.

Mag de politie een bloedstaal of urinestaal vragen?

Opgelet: op dit vlak verschilt de algemene drugwetgeving van de verkeerswet!
Het nemen van een urinestaal is in het kader van de drugwetgeving niet wettelijk
geregeld en komt ook niet zoveel voor. Indien men een urinestaal wil nemen, kan dit enkel mits voorafgaandelijke en schriftelijke toestemming.
Urinestalen worden bijvoorbeeld wel eens genomen bij controles in dancings. De politie zal de betrokkenen dan op voorhand een schriftelijke toestemming laten ondertekenen. In principe kan men de urinetest weigeren, maar in realiteit kan dat natuurlijk overkomen alsof men iets te verbergen heeft.
Een positief urinestaal is enkel een bewijs dat iemand recent drugs gebruikt heeft. Op basis daarvan alleen zal men iemand meestal niet kunnen vervolgen. Daarvoor moet men kunnen bewijzen dat de persoon drugs in bezit heeft. Het kan voor het parket echter wel een aanleiding zijn om iemand van nabij te volgen en zo nodig door te verwijzen naar de hulpverlening.

Ook het nemen van een bloedstaal is in het kader van de drugwetgeving niet wettelijk geregeld. Het komt ook weinig voor. Indien men het toch zou willen doen, kan alleen een geneesheer dit uitvoeren.